IBIZA, EILAND van CONTRASTEN
Twintig jaar geleden had ik een affiche van
Ibiza aan de muur van mijn flat hangen,
op een verdieping die ik deelde met andere studenten. Ik studeerde 2º
Toerisme en ik was
nog nooit op Ibiza geweest.
Op de affiche zag je een vrouw, van achteren gezien, gekleed in lange
zwarte boeren kleding, en verder een witgekalkte muur
met drie zwarte kruisen erop. Onderaan stond, in grote letters,
IBIZA.
Ik hield van die
speciale affiche, hoewel ik de associatie met
Ibiza niet begreep.
Boerenkleding uit de tijd van mijn grootmoeder, drie zwarte kruizen op
witgekalkte muur .........
Wat betekende het en wat had het met Ibiza, of op zijn minst
met de afbeelding te maken. die ik had.
Ik was daar nooit geweest hoewel ik veel over haar,
’t eiland Ibiza, hoorde.
Wie ter de wereld hoorde niet over Ibiza,
die beroemde
plaats waar de meest uiteenlopende VIPs en beroemdheden samenkomen.
Op dat
ogenblik studeerde ik Toerisme op een plaats
ver weg, ver van daar,
niet wetend dat ik me ooit aan haar zou
wijden, en zonder me te ook maar te kunnen voorstellen dat
Ibiza de plaats zou worden waar ik mijn eigen fysieke en psychische
thuis zou
creëren.
Ik realiseerde me op dat ogenblik niet, dat ik in de toekomst, volledig aan haar
toegewijd, anderen zou uitleggen wat voor mij onbegrijpelijk was.
Na jaren, en bijna zonder enige moeite raakte ik vervult van
Ibiza.
En bijna zonder het willen werd ik een
officiële gids.
En het beeld van dat éne affiche had eindelijk betekenis voor me
gekregen:
eenvoud, geworteld in de Aarde,
eerbied en
harmonie van de mens met zijn omgeving,
functionaliteit……
Een levensbeschouwing, die al eeuwen door de boeren werd gehandhaafd,
en die ook zeer goed werd begrepen door de eerste hippies die hier
aankwamen.
Een manier van het leven die begon te verdwijnen toen het
massatoerisme zijn ingang deed op het eiland in de Jaren ’70, en
landelijk gebieden die zich nog steeds verzetten tegen de immer
uitbreidende, onpersoonlijke
moderne nieuwbouw, dreigen te bezwijken, terwijl van vele
toeristenplaatsen de ziel al verloren raakte.
Ibiza bewaard nog.
De affiche verhaalt van de inheemse architectuur van Ibiza; van de
kerken, wit, eenvoudig en verre van
pracht en praal; kerken al eeuwenlang
gebruikt als vergaderplaatsen, voor cultuur en die bescherming boden tegen
vijandelijke invallen van belagers.
Het spreekt van boeren, diep geworteld in de Aarde die voor mij de voorouderlijke gekostumeerde kostwinners
symboliseren.
Het spreekt
me aan door de aard en
schoonheid van de
eenvoud, in tegenstelling tot de
vele oppervlakkige en materialistische beelden
waaruit deze
aarde ook bestaat.
Ibiza is een plaats van contrasten, van
tegenstelllingen.
Het
verleden coëxisteert met de meest
recente nieuwigheden;
eerbied voor onze
Aarde, met de meest
exorbitante hebzucht.
Oud en
nieuw kunnen in goede
harmonie samengaan.
Yin en Yan in onszelf.
En misschien is
dit één deel van haar aantrekkingskracht.
Als ik aan Ibiza denk, komen er
beelden naar boven, van een helder blauwe lucht in de herfst,
of kleine baaitjes met rustig water, groene heuvels, rode aarde bezaaid
met amandelbomen, wijnranken, oliifbomen en witte boerenhuizen.
Hoewel het ook met de omstandigheden van de
zomer associeert, ongecontroleerdheid, wilde ondeugd, en aan de vernietiging
van haar grondgebied.
Yin en Yan.
De tegenstellingen.
Ibiza, plaats
die het eerst door hippies van de Jaren ’60 gekozen werd als centrum van
een versmelting tussen
het Westen en de Oriënt, en afgelegen spirituele tempel
van het materialisme dat
helaas inmiddels onomkeerbaar wereldleider is.
Toevluchtsoord en paradijs
van zo vele vluchtelingen.
Ook voor mij, toevluchtsoord en paradijs, dat vecht voor een voortbestaan.
door IBIZA
GIDS: Karina Perez Muros
Lid van
de A.P.I.T.I.F
- Vereniging van
OFFICIËLE TOURISTISCHE GIDSEN voor Ibiza en Formentera
|
